من    بنده      بی  تاب   و  توان    خسته     راهت                           یارب  بگذر  از همه  چیز و  بکنم محرم راهت

مرغ      دل     من       مرد     ازین    دیر     فنایت                           هی  خوار   مکن،  ساز   مزن، مانده    راهت

آنقدر  ز  حال   خود   وز   یار   به   دریوزه  رسیدم                            خسته  شده ام، مات  شدم ،  وز رخ  ماهت

ما  جمله  خراباتی  و رندو   مگسانیم  دراین دیر                             آیا  که  انصاف  بود  رقص  کنان در  ته چاهت

ای    وای    چه    جای    کپکی    دیر    مکافات                             عشق است معطل به   چه  رو آید از افلاک

ما مست می عشق   خدائیم ودگرهیچ ندانیم                              او هست   میسر   به   تو  ای  بنده   نا پاک

این  دل نه  که  دل  بلکه  به  ویرانه  شبیه است                             بایدکه بیکباره خرابات شود  عاشق  دل پاک

آتش زده ای ذات دل و عشق وهمه کنه وجودم                             تا کی بسر آید کازین آتش تو سوخت، فدایت

ای   عاشق  بی کینه   و  ای  سد  ره   دوست                             ما جمله فنائیم و خرابیم،که او هست خدایت