میدان اول توبه است

توبه باز گشتن به خدای، قوله تعالی: "تُوبوُا اِلَی اللهِ تَوبَةً نَّصوُوحاً"

بدان که علم، زندگانی است و حکمت، آیینه و خرسندی حصار، و امید، شفیع و ذکر، دارو، و توبه تریاق. توبه نشانِ راه است و سالار بارگاه است و کلید گنج و شفیع وصال و میانجی پذیرش و شرط قبول و سرِ همه شادیها.

و ارکان توبه سه چیز است: پشیمانی در دل و عُذر بر زبان و بُریدن از بدی و بدان.

و اقسام توبه سه است: توبهء مطیع و توبهء عاصی و توبهء عارف.

توبهء مطیع از بسیار دیدن طاعت است و توبهء عاصی از اندک دیدن معصیت است و توبهء عارف از نسیان منّت است.

در دنیایی که ما زندگی می کنیم هر انسانی دارای اعمال خوب و بد می باشد.البته نه از نظر اخلاقی بلکه از دید خدایی.

یعنی هر انسانی در زندگی وظیفه بندگی خویش را به نحو احسن عمل نمیکند و همچنان غرق در نفسانیات و خواص خاکی

خویش می باشد.چون انسان غیر از ذات خدایی که در روح او دمیده شده و دارای یک ساختار خاکی نیز می باشد که طبیعتا

در زندگی بیشتر اعمال او از چنین ساختاری نشات می گیرد و همچنان به سوی قهقرا میرود.

حرکات و عادات بیهوده در زندگی بعد از مدتی به یک اخلاق در انسان تبدیل میشود.گاه آنقدر پیش میرود که اگر گاهی آن را انجام ندهد

بسی خود را نوعی گناهکار تصور میکند، و کار بدانجا میرسد که در اذهانش به دور شدن از خدای خو یش و تبدیل شدن به یک انسان بی

مصرف و بیهوده بر اثر انجام ندادن آن عادت یا آن آداب ورسوم که برایش به یک اخلاق تبدیل شده بود ، میشود.

انسان هر اندازه کاملتر شود نارضایتی در او بیشتر می شود، و این هم دو دسته است: 1-انسانهایی که از امور زندگی و دنیایی خویش

ناراضی اند که این همان عدم رشد معنوی است که نبودن قناعت و قانع بودن ، نار ضایتی بوجود می آوردو خود را لایق آن چیزها میداند.

ولی ما با کسانی هستیم که: 

انسان به همان اندازه که در طبیعت رشد می کند با طبیعت بیگانه است. در نتیجه احساس غربت و بیگانگی می کند و برای فرار از این

غربت ، توجه به دنیای خارج از این دنیا می کند و آن دنیایی که خارج ازین دنیاست و اینجا نیست غیب است.یعنی

عرفان راه تجلی فطرت انسان است برای رفتن به غیب و کشف و شناخت آن

اما غیب کجاست؟ 

خداوند می فرماید: «فمثله کمثل صفوان» (بقره / 264). صفوان همان سنگ بی ریشه است. یعنی در خاک ریشه ندارد. «علیه تراب» یعنی روی این سنگ بدون ریشه خاک بریزیم «فاصابه وابل» یعنی باران شدیدی بدان ببارد. «فترکه صلداً» یعنی خیلی زود عمق اندک خاک آن روشن می شود. اگر بخواهند روی این نوع خاک زراعت کنند، رشد و نمو گیاه اندک است. چرا که عمق کافی برای ریشه دواندن گیاه وجود ندارد. «لایقدرون علی شیء ممّا کسبوا» آن کسانی که اموال خود برای ریاکاری نزد مردم انفاق می کنند یا پس از انفاق، منّت می دهند و اذیت می کنند، از دیدن مردم و برق زدن چشم آنها به وجد و شادی می آیند. ولی وقتی زمان محاسبه الهی فرا می رسد و نتایج موجود نزد خداوند معلوم شود می بینند که چیزی وجود ندارد. چرا که اعمال خود را بر اساس ایمان به خداوند ریشه دار نساخته اند. «والله لایهدی القوم الکافرین» زیرا خواستگاه ایشان ایمان به خداوند نیست و هنوز هم در حالت کفر قرار دارند. از این رو در بذل و بخشش ها و تمام اعمال خویش رویکرد الهی ندارند. این یک مثل بود.

در حقيقت عشق و هوس بر ضد يكديگرند و در تضاد و مبارزة مستقيم هستند. سوالي كه مطرح است اين است كه آيا روابط جنسي ما تجلي و بيانگر عشق است يا هوس؟ آيا به زوج مقابل ميگوييد: «من مايلم به تو احترام بگذارم، براي تو ارزش قائل شوم و خود را تسليم تو كنم.» و يا ميگوييد: «ميخواهم تو را به عنوان وسيلهاي براي رسيدن به اوج لذت جنسي به كار ببرم، از تو استفاده كنم و گيرنده باشم.» اگر خداوند رابطة جنسي را براي ابراز عشق طراحي كرده است، پس بكارگيري آن براي ارضاي هوا و هوس، دروغي بس عظيم و ويرانگر است.

 حضرت علی فرمود: "روزی دو قسمت است: قسمتی که او تو را می جوید و

 قسمتی که تو او را می جویی". آیا منظور از این روزی فقط مادیات است؟

آیا ما در جبر یا در اختیار هستیم؟ در هنگام تولد از تولدت نپرسند . در هنگام مرگ هیچ از تو نپرسند 

در هنگام زندگی و حوادث آن باز از تو نپرسند. در قرآن سوره بقره حضرت حق می فرماید: ما انسان

را مسخر خود گردانیدیم. در زندگی بسیار قضا و قدر در پیش داریم. قسمت را در باور خویش بسیار

پروراندیم. عشق از ما گذر می کند و نتیجه ای جز ویرانی ندارد و تو نتوانی برآن مسلط بشوی.

بلا در زندگانی موج می زند و تو فقط ناظر آنی که البته گویند با صدقه بلا کم میشود یا بر طرف.

زمان به سرعت در حال گذر است و تو بر آن سوار.با هر که قرارست ازدواج می کنی گویند که در

طالعت بوده.آیا مادر و پدرت را خودت انتخاب کرده ای؟به چه کسی عشق میورزی؟ خدا را چقدر

دوست داری؟   نظرتو چیست؟ کجای این نا کجا آبادی؟ آیا مشکلاتت را خودت می توانی حل کنی؟

پس باید توفیق داشته باشی. توفیق چیست؟به چه کسانی توفیق می دهند؟

ما  که ایم ؟  از  ما  چه  آید  تا نپنداری که ما                   روی  او  را  آینه  یا  موی  او  را  شانه ایم

نی غلط گفتم که عاشق و معشوق اوست                  ور نه ما از عشق او اندر جهان افسانه ایم  

الاهی تا آموختن را آموختم       اموخته  را همه بسوختم   اندوخته رابیندوختم 

  نیست را بفروختم     تا هست را بیفروختم.

تا یگانگی   بشناختم  در  آرزوی شادی   بگداختم.   کی  باشد

که  گویم  پیمانه   بینداختم  و  از علایق  وا   پرداختم   و بود خویش جمله در باختم